კრახი f არა ფუ-ფუ გთხოვ.

ავარიისYesterday was the first day I came home and zonked out. Today I crashed. Like many, I'm a creature of habit. Interestingly enough, my habits are weekly, though. My weekends are almost always action-packed so whatever habit I was in the week before, it's normally ended by Saturday evening. If I'm late to work on Monday, I'm usually late all week. If I work late on Monday… I work late all week.

This last weekend I worked the entire weekend. We're heading for a release at work, and I was juggling no less than 6 side projects at the same time. The balancing act is fun, but I tend to take on more and more… and I simply work harder and harder. Last night it caught up with me and I napped. Tonight, I crashed. I'm pooped out. And I've gotten my ‘week of habits' off to a bad start. Now I will be instantly tired when I get home from work and will probably find myself sleeping each night when I get home. Argh.

On the bright side, that means that I'm in demand, always a good thing! On the negative side, I don't like settling on my work. I have an excellent understanding of delivering perfection vs. delivering. I like perfect. I hate მხოლოდ delivering… though my clients would never know the difference. Delivering often means that months later I find myself ‘redoing' something that I knew I could have done perfect at delivery had I had the extra time.

Marketing and Software is often like this, though, don't you think? Deadlines demand execution and often toss out perfection. The calendar is often more important than the results. The need to deliver is stronger than the need to deliver perfectly. Often, I notice that clients would much rather sacrifice features, functionality, and aesthetics to get something in their hands sooner rather than later. Is this an American flaw? Rush, rush, rush… crash? Or is this a global flaw?

I'm not advocating ‘creep'. Creep is when the definition of completion continues to ‘creep' until you never are able to complete a project. I despise ‘creep'. Even without creep, how come we never seem to have the time to execute perfectly anymore?

South Bend შოკოლადის ქარხანაში ყავას ვუკვეთავ არა ფუ-ფუ… არ ნიშნავს შოკოლადის კოვზს, ნაყინის კრემს, ალუბალს, შოკოლადის მტვერს ან სიროფის დაფქვას… მხოლოდ ყავას. არანაირი foo-foo არ იღებს ჩემ ყავას, სხვა საგნების ლოდინის გარეშე.

Note: If you've never been to the სამხრეთის მოსახვევის შოკოლადის ქარხანა, you're missing out on a great place with great employees. They have personality… not mindless drones. And the first time you get a nice mocha, be sure to get the foo-foo. It's a nice treat.

დავუბრუნდე ჩემს აზრს ... ფირმებს მოსწონთ Google, Flickr, 37 სიგნალი and other modern successes toss the ‘foo foo'. These folks build great software with no foo foo. They build applications that get the job done, and are fairly adamant that it doesn't do more than that. It works. It works well. Some may think it's not ‘perfect' though because it lacks the foo-foo. Huge success and adoption rates tell me that this is not true for the majority, though. They just want it to do the job – solve the problem! I notice at my work, that we spend a lot of time on the foo-foo.

მაინტერესებს, ხომ არ ჩამოვარდნილხართ უპასუხოდ.

ალბათ, ჩვენ უნდა დავიწყოთ ჩვენი პროდუქციის ორგანიზება ამ გზით, რათა უკეთესად და სწრაფად მივაწოდოთ ინფორმაცია:

ფუ-ფუ:რას ვუწოდებთ მას? როგორ გამოიყურება? რა არის ყველა ვარიანტი, რომლის ჩადებაც შეგვიძლია? რას აკეთებენ ჩვენი კონკურენტები? რა უნდათ ჩვენს კლიენტებს? როდის უნდა გავაკეთოთ ეს?
არ არის foo-foo: რის გაკეთებას აპირებს? როგორ აპირებს ამას? როგორ მოელოდა მომხმარებელი ამას? რა სჭირდებათ ჩვენს მომხმარებლებს? რამდენი დრო დასჭირდება ამის გაკეთებას?

2 კომენტარები

  1. 1

    Foo-foo, foo-foo… მაინც ცდილობს გააცნობიეროს რას ნიშნავს ეს პროგრამული უზრუნველყოფასთან მიმართებაში, ვიდრე ყავა. ყავას ეს საკმარისად მარტივად მოეჩვენა, რადგან foo-foo– ში იყო ზედმეტი ყველაფერი, რაც არ იყო ყავის გამეორება. ფირმების მაგალითებიდან, რომლებიც foo-foo- ს აგდებს, როგორც ჩანს, ვებ – გვერდი 2.0, მათი პროგრამა, როგორც ჩანს, ეფუძნება "სიმარტივეს", როგორც მინიმუმ მომხმარებლის თვალსაზრისით, როგორც ფუნქციურად, ასევე ესთეტიურად. მე ვფიქრობ, რომ ცოტა დამაბნევი ის არის, თუ სად დაუსვამ ფუ-ფუ-ს და არა-ფუ-ფუს-ს კითხვებს, რადგან არ ვარ დარწმუნებული, ამ კითხვებიდან ზოგიერთს წარმოშობს თუ არა რომელიმე კატეგორიაში.

    რას ვუწოდებთ მას? კარგად, google, flickr და პროგრამების სახელები, რომლებიც შექმნილია 37 სიგნალისგან, საკმაოდ მიმზიდველი და მნიშვნელოვანი ჩანს და, ვფიქრობ, მათთან გარკვეული დრო გავიდა. როგორ გამოიყურება? მარტივი, სუფთა, ვებ 2.0… ისევ დაფიქრდა ამ კომპანიებისთვის, ვარიანტები… მაინც ვფიქრობ. რას აკეთებენ ჩვენი კონკურენტები, რაც ჯერ კიდევ მნიშვნელოვანია, თუ პირიქით უნდა მოიქცნენ, ან თუნდაც არ გააკეთონ ის, რასაც აკეთებენ. ის, რაც კლიენტებს სურთ, მნიშვნელოვანია ... რაც კლიენტებს მიაჩნიათ, რომ სურთ, არც ისე მნიშვნელოვანია. როდის უნდა გავაკეთოთ ეს, რაც ჯერ კიდევ მნიშვნელოვანია, განსაკუთრებით ინტერნეტ პროგრამული უზრუნველყოფის სფეროში.

    რის გაკეთებას აპირებს? როგორ აპირებს ამას? არა მგონია, აქ ვფიქრობ. როგორ მოელოდა მომხმარებელი ამას? ჩემთვის ეს შეიძლება იყოს foo ან non-foo. რა სჭირდებათ ჩვენს მომხმარებლებს? არა მგონი აქ ვფიქრობ. რამდენი ხანი დასჭირდება ამის გაკეთებას. კარგი, ასე რომ, კითხვების მეორე ნაკრები საკმაოდ არასასურველი მეჩვენება. პირველი ნაკრები არის ის, რამაც ცოტა დამაბნია.

    ალბათ ყველაზე მნიშვნელოვანი კითხვაა ჩემთვის: 'რატომ არის ეს საჭირო?'

  2. 2

    სუმა,

    თქვენ თვალყურს ადევნებთ ჩემს აზრს. კითხვები ძალიან ჰგავს ერთმანეთს, მაგრამ ყველა მათგანი იშლება ზუსტად იმ კითხვაზე, რომელიც თქვენ დაუსვით… 'რატომ არის ეს საჭირო?'

    მე მყავს კოლეგა და მეგობარი, კრის ბაგოტივის უყვარს კითხვა: ”რა პრობლემას წყვეტს ეს?”. აპის სახელი, სახე, ვარიანტები, კონკურენცია, სურვილები, დრო… ყველა მათგანს ყურადღებას აქცევს პროგრამული უზრუნველყოფის სამყაროში, მაგრამ მას არასდროს სთხოვენ… ”რა პრობლემას წყვეტს ეს?”

    დრო სწორ კითხვებზე უნდა დავხარჯოთ, ვიდრე ამდენი დრო დახარჯოთ არასწორ კითხვებზე!

რას ფიქრობთ?

ეს საიტი იყენებს Akismet- ს, რათა შეამციროს სპამი. შეისწავლეთ თქვენი კომენტარის მონაცემები დამუშავებული.